Lekukotasunak IX (Nerea Olaziregi)

Badira egunak eta egunak

Badira txapa jarrita super euskaldun sentitu naizen egunak. Alabaren saski baloiko whatsapp taldean adibidez, mezu garrantzitsu bat soilik euskaraz bota nuenean familia batzuk euskaldun ez direla jakinda. Betiko fruta dendan euskaraz egin nuenean, dendariaren hasierako harridura aurpegiaren aurrean naturaltasunez jokatzen saiatuz. Ikastolako guraso talde batekin taberna batean sartu eta erronda luzea euskara hutsez eskatu nuenean, inguruko baten bat lotsarazten zela konturatu naizen arren. Edota lagun batekin, ahalegin handia eginez, euskara hutsez aritu nintzenean. Baita auzoko batzuekin, baten bat deseroso zegoela ikusita ere. Egun horietan harro itzuli naiz etxera, ahaldunduta bezala, jaso dudana ez da beti atsegina izan baina ondo kudeatu dut eta hainbatetan buelta eman diot egoerari. “Tú pídeme en euskara si quieres pero yo no sé, ni tengo porqué saber, mi familia es de Castilla” erantzun zidatenean bezala. Eta ni irrifartsu, “Ze polita Castilla! Astiroago eskatuko dizut, baietz ulertu”. Eta ulertu zuen. Hori baino gehiago, eskerrik asko esandakoan “ez horregatik!” erantzun zidan.

Baina izan dira ahul eta indarge sentitu naizen egunak ere. Aitortzen dut. Deseroso sentitu naiz, batzuetan lotsatuta eta askotan, nekatuta. Harategia topera zegoenean eta oharkabean pasatu nahi nuenez, gazteleraz eskatu nuenean edo kotxea aparkalekutik ezin atera, bigarren lerroan zegoen furgonetako gidariaren bila tabernara sartu nintzenean edota  patioan guraso talde batekin hitz egiten egon nintzenean. Egun horietan bereziki garrantzitsua izan da plazako argazki handia gogoan izatea, ahobizi eta belarriprest asko garela jakitea eta norbanakotik hasita iraultza egiten ari garela sentitzea.

Lekukotaunak VII (Nati Ovelleiro)

Nati Ovelleiro nauzue, bizitza osoa Arangoiti eta Ibarrekolanda artean eman dut. 10 urte nituela Franco hil eta Deustuko gau eskolara hasi nintzen berehala amabitxiren alabarekin. Gogoan ditut ikurrinaren pegatina zuen euskara koadernoa ezkutuan eramaten genuen egunak. La Salle zaharrean zegoen gau eskola, orduko ditut euskaraz ikasitako lehenengo kantak, hitzak eta gure hizkuntza erabili beharreko altxorra zela konturatu nintzen unea.  Arin ikasi nuen euskara gogoa baitzen nagusi baina urteak pasa ahala erlajatu eta euskararekiko militantzia aparkatuta nuen.

Egun  Euskara erabili bai erabiltzen dut baina ezezagunekin edo ezagun zaharrekin lehenengo berba beti gaztelaniaz.

11 egun kanpainarekin hasi eta institutu garaiko lagun batzuk topatu ditut egun euskaldunak direnak edo azken urteetan euskaldun bilakatu diren hainbat auzokide, beraz, Deustu eta Ibarrekolanda arteko muga gainditu eta hortxe gaude kanpainari aurre egiten eta utzitako militantzia berreskuratzen.

Horra hor nire lehenengo liburua

 

 

Zain dezagun guztion artean maite dugun hori!!!!

Lekukotasunak VI (Maitane Jaio)

Maitane Jaio nauzue, deustuarra, eta etxean jaso nuen euskara. 11 egun euskaraz kanpaina deustualdean egingo zela jakin nuenean asko poztu nintzen, familian eta lagun artean euskaraz egiteko ohitura dudan arren, deustualdean ezezagunekin berehala erdarara jauzi egiten baitut konturatu barik ia. Hala, hamaika egun hauek aukera aparta iruditu zaizkit inguruko euskaldunak deskubritze aldera. Azken hiru egunotan deustualdean euskaraz bizitzea posible dela frogatu dugu. Euskaraz zuzendu naizen inguruko dendari eta jendearen erantzuna ona eta naturala izan da, honek ahobizi hautuan indartu nau. Lotsak eta beldurrak egunero apur bat uxatuz, hainbat hizkuntza ohitura aldatzea espero dut hurrengo egunetan.